Η εκδίκηση της κερασιάς

Φωτογραφία άρθρου
· Φωτοφιλοσοφικά // Δημοσίευση: 09 Σεπ 2013

φέρτε μου μια μηχανή

Ποιος ξέρει τι ξόρκι έριξε στο ποτό σου ο άτιμος ο μπαρτέντερ. Τουλάχιστον μπορείς να περπατήσεις κι έτσι πήρες το δρόμο για το σπίτι, αφήνοντας το μικρό μπαράκι της οδού Κουμουνδούρου να χάνεται μέσα στη νύχτα. Όμως το απρόσμενο σε περίμενε στη στροφή με τη μορφή μιας λάγνας αφίσας, κολλημένης πάνω σε έναν στύλο της ΔΕΗ. Έκανες να πλησιάσεις σμίγοντας τα φρύδια σαν τον παλιόγερο, δήθεν για να δεις καλύτερα. Αν και με τόσο αλκοόλ που κατέβασες είναι σα να βλέπεις 3D ταινία χωρίς γυαλιά. "Άνθη και λουλούδια" Έκθεση φωτογραφίας. Εγκαίνια Παρασκευή 8 Νοεμβρίου, την επομένη δηλαδή, στο κέντρο τέχνης Κοραή με Νεαπόλεως. "Δεν πρέπει να το χάσεις αυτό, πρέπει να πας", είπε μια φωνή μέσα σου.

Το επόμενο απόγευμα, με βαρύ κεφάλι και άγνοια κινδύνου, ξεκίνησες για τον προορισμό σου. Έξω από την αίθουσα είχε μαζευτεί κόσμος. Πολύς και καλοντυμένος κόσμος. "Μα που ήρθα;" Κοίταξες καχύποπτα γύρω σου, περιμένοντας κάποιον να σε δείξει με το δάχτυλό του φωνάζοντας: "Κοιτάξτε, ένας λέτσος!". Βάλθηκες να μάθεις ποιος ήταν ο εκθέτης, μήπως και λύσεις τον ενδυματολογικό κώδικα. Νασου μιαν ακόμα αφίσα, κολλημένη δίπλα στην κεντρική είσοδο. Εκθέτης; Εκθέτης; Α! νάτος! Ή μάλλον νάτοι! Άρχισες να διαβάζεις μερικά ονόματα αλλά ο μπουφές πιάστηκε στα δίχτυα της περιφερειακής σου όρασης, ξυπνώντας μέσα σου άγρια ένστικτα. Ο κόσμος συνέχισε να εισέρχεται καθώς κατέβαζες τη λεμονάδα με ηρωικές γουλιές, ώσπου ξαφνικά κηρύχθηκε σιγή. Μια καθώς πρέπει κυρία, κρατώντας σφιχτά το μικρόφωνο, άρχισε να μιλά: "Κυρίες και κύριοι, καλώς ήλθατε στην έκθεση φωτογραφίας που διοργανώνει ο δήμος της πόλης μας. Είναι μια ευκαιρία για όλους μας, να συνδιαλλαγούμε με την τέχνη". Τέχνη; Μα ναί! Τέχνη! Τότε ήταν που πρόσεξες πως στους τοίχους υπήρχαν κρεμασμένες κορνίζες και πως μέσα στις κορνίζες, ως είθισται, υπήρχαν εικόνες. Κρατώντας ακόμα το ποτήρι κολλημένο στα χείλη σου άρχισες δειλά-δειλά να πλησιάζεις τον κοντινότερο τοίχο.

Η πανδαισία των χρωμάτων ήρθε και σε χαιρέτισε. Η ευκρίνεια των εκτυπώσεων, ικανή να προκαλέσει σύμπλεγμα κατωτερότητας στα καρτ ποστάλ, σε αποπλάνησε. Μα τι υπέροχες εικόνες ήταν αυτές! Ιδανικές για να κοσμήσουν τα καλύτερα σαλόνια. Άρχισες να κινείσαι στο χώρο από τοίχο σε τοίχο, μέχρι που έφτασες στο τέλος. Πάμε άλλον ένα γύρο. Τι πανσέδες, τι μανόλιες, τι γιασεμιά και βουκαμβίλιες. Τι μαβιά, τι κόκκινα, τι λευκά και κίτρινα του λεμονιού. Ξαναπρόσεξες τους καλεσμένους, οι οποίοι έμοιαζαν κι αυτοί μαγεμένοι απ' τις ανθισμένες εικόνες. Που και που, αντάλλαζαν χαμόγελα και φιλοφρονήσεις ή εκθείαζαν τους εκθέτες. Και ξαφνικά η βαβούρα άρχισε να μεγαλώνει κοντά στην είσοδο, σαν κάποιος ιδιαίτερος προσκεκλημένος να κατέφθανε. "Περάστε κύριε δήμαρχε" ακούστηκε μια γυναικεία φωνή. "Περάστε, περάστε. Μας έχετε αφήσει άφωνους με τις πανέμορφες φωτογραφίες σας". Κρύος, παγωμένος, μπούζι ιδρώτας άρχισε να σε λούζει. Ανάμεσα στους εκθέτες ήταν και ο δήμαρχος! Μήπως είναι κι άλλοι; Μήπως ο διοικητής της αστυνομίας ή ο πρόεδρος του συλλόγου κυνηγών; Δεν πρόλαβες να ολοκληρώσεις τις μύχιες σκέψεις σου και η κυρία με το μικρόφωνο ξαναχτύπησε. "Κύριε δήμαρχε, θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε για τις ωραίες φωτογραφίες σας." Εκείνος χαιρέτισε ευχαριστημένος και χάθηκε ανάμεσα σε ένα μικρό μπουλούκι, που βάλθηκε να τον ρωτήσει για τα μυστικά της τέχνης της φωτογραφίας.

Πλησίασες σιγά-σιγά και έστησες αυτί. Κάτι έλεγαν για ένα κλαδί κερασιάς που κάποιος είχε φέρει στο χώρο της έκθεσης. "Κύριε δήμαρχε ελάτε να το δείτε, είναι πανέμορφα τα άνθη που έχει επάνω του. Πρέπει να το φωτογραφίσετε!" του λέει μια άλλη καλοντυμένη κυρία. Εκείνος, φουσκώνοντας τον θώρακα με όσο αέρα μπορούσε να συλλέξει, της απαντά: "Φέρτε μου μια μηχανή να το φωτογραφίσω".

Υ.Γ. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι διαβολική σύμπτωση.